İlk üç albümüm “ben” diyordu. Bu albüm başka biriyle başlıyor — ve bu, projedeki ilk çıkıştan bu yana en büyük değişiklik.
“Ann Silent Veil”, “Ann’s Harmony”yi açıyor. Yedi dakikadan uzun, albümün en uzun parçası ve bilerek en başa konmuş.
Bir perde, duvar değil
İlk dize şöyle: “Ann’s heart drowns in night, where dreams fade to gray” — Ann’in kalbi gecede boğuluyor, düşlerin griye döndüğü yerde.
Başlıktaki perde, o boğulmanın tamamından daha önemli. Duvar kalıcı olarak ayırır ve uzaktan görünür. Perde sessizce durur, ışığı geçirir ve kenara çekilebilir — yalnızca kimse çekmez, çünkü dışarıdan bakınca döşemenin bir parçası gibi görünür. Yas, ondan gürültü çıkarmayan insanlarda tam olarak böyle işler.
Bu parçanın nakaratı yok. Onun yerine bir dize dönüp duruyor: “But night’s silent veil, holds no sweet release” — gecenin sessiz perdesi hiçbir ferahlık getirmiyor. Onu tekrarlıyorum, çünkü bu durumda her gün aynı gündür.
Neden “ben” değil
Kendi düşüşüm ve kendi başkaldırım üzerine üç albümden sonra bir duvara çarptım. Konu eksikliğinden değil — mesafe eksikliğinden. Kendin hakkında yazarken, istediğinden daha zayıf görünmemeye dikkat ediyorsun.
Ann belirli bir kişi değil, kılık değiştirmiş ben de değil. Yandan bakabildiğim biri — ve bu sayede kendim hakkında asla yazmayacağım şeyleri anlatabiliyorum. Üçüncü tekil şahıs, birinci tekilden daha dürüst çıktı.
Bu albüm bir kişi ve onun attığı dokuz adım üzerine. Bu yüzden sırayla dinlemeye değer — bu projede ilk kez parça sırası gerçekten bir şey anlatıyor.
Acelesiz yedi dakika
Parça yedi dakikayı geçiyor ve içinde hiçbir şey acele etmiyor. Kıtalar uzun, aralarında hava kalıyor, davul ise ancak ortada giriyor.
Dinleyicinin bu uzunluğu hissetmesini istedim. Üç dakikada anlatılan bir gece, bir gecenin anısı gibi duyulur; bitmek istemeyen bir gece ise rahat olandan daha uzun sürmek zorunda. Sonda yalnızca vokal ve tutulan tek bir nota kalıyor.
Albümdeki bütün parçalar böyle değil. Dördüncüsü beş dakika, altıncısı beş dakikadan biraz az — albüm, kahramanıyla birlikte hızlanıyor. Ama zamanın durduğu yerden başlıyor.
Başkasının gecesi neden dinlenir
Çünkü kendi gecenle genellikle yalnızsın. İnsan kendi durumunu, kendinde adlandırmaktan çok başkasında tanır — ve bence şarkıların bütün işi budur.
Son bölümde şu cümle var: “No veil holds her down, no night can confine” — hiçbir perde onu tutmuyor, hiçbir gece onu kapatamıyor. Bunu albümün başında söylüyorum, henüz hiçbir şey düzelmeden. Umut böyle çalışır: gerekçesinden önce gelir.
Bu parça yakında daha iyi olacağını vaat etmiyor. Perdenin arkasında birinin durduğunu ve bunu fark etmeye değdiğini söylüyor.
Parçayı Spotify, Apple Music ve YouTube Music’te dinleyebilirsin.
Bir sonraki yazıda “Whispers in Gloom”dan söz edeceğim — ve bu albümde aslında kimin “ben” dediğinden.
Burada olduğun için teşekkürler.
Adam Smentoch
Dust Anthem projesinin yaratıcısı
