Dziś premiera „Accordion Route”. To ostatni wpis serii i ostatni utwór na płycie.
Płyta, która zaczynała się od burzy, kończy się czymś zupełnie innym: zgodą na ból, bo to on jest pamięcią.
Sól tam, gdzie wszedł nóż
Wstęp: „I let the salt fall where the knife went deep / Watched it burn clean through the skin I used to keep” — pozwoliłem soli spaść tam, gdzie nóż wszedł głęboko; patrzyłem, jak przepala skórę, którą kiedyś miałem.
Sypanie soli na ranę zwykle oznacza zadawanie komuś bólu. Tutaj robi to ktoś sam sobie — świadomie.
„Salt” pada w tym utworze jedenaście razy, „wound” — dziesięć.
Słowa jak rdza
Pierwsza zwrotka ma tylko dwa wersy — to najkrótsza zwrotka na płycie. Wylicza słowa, które bolały: każde „przepraszam” smakowało jak rdza, każde „trzymaj się” było trucizną przełkniętą za młodu.
Na „Heavy Route” w „No More Silence” tak samo bolały „I’m fine” i „it’s okay”. Słowa, które miały pomagać, okazują się raną.
Druga zwrotka mówi, że można było inaczej: „I could have closed it, wrapped it up in white lies” — mogłem ją zamknąć, owinąć w kłamstewka.
Nie chcę się goić
Refren: „Salt in the wound… keeps me wide awake… / … / I don’t want healing… I want to remember the blade…” — sól w ranie nie pozwala zasnąć; nie chcę się goić, chcę pamiętać ostrze.
Wybór jest świadomy: „But I chose the sting, I chose the constant burn / Because forgetting would be the real lesson I never learn” — wybrałem pieczenie, bo zapomnienie byłoby lekcją, której nigdy bym się nie nauczył.
Mostek pokazuje, co z tego bólu wyrasta: „Every tear that hits the ground… / Grows a forest where the old me drowned…” — każda łza, która spada na ziemię, wyrasta w las tam, gdzie utonął dawny ja.
Mapy i gwiazdy
„Some pains are maps, some scars are stars / They show you exactly who the fuck you are” — niektóre bóle są mapami, niektóre blizny gwiazdami; pokazują ci dokładnie, kim, kurwa, jesteś. To piąty utwór na płycie z plakietką [E].
W „Legacy”, ostatnim utworze „Heavy Route”, blizny miały się stać mapą dla innych. Tutaj ból jest mapą dla siebie samego.
Ostatni refren kończy się słowami „my only empire” — tymi samymi co mostek „Blood On The Crown”. Tam imperium była krew na koronie. Tutaj sól w ranie. Outro: „Salt in the wound… / still burning… / still mine…”.
Całej płyty posłuchasz od dziś na Spotify, Apple Music i YouTube Music.
To ostatni wpis z serii o „Accordion Route”. Dziesięć utworów: od ciszy, która staje się burzą, do bólu, którego nie chce się zapomnieć.
Dziękuję, że tu jesteś.
Adam Smentoch Twórca projektu Dust Anthem
