“Pulse of Boundless Light”ın ikinci parçası dokuzunun en kısası — 4:19. Ve en sert olanı.
Birincisi yerinde duruyordu. Bu, baştan sona bir şeyle savaşıyor; yalnız doğru yöne mi, henüz belli değil.
Parçalanmış akıntılar
Başlık göründüğünden daha kesin. “Fractured currents” fırtına değil — farklı yönlere giden ve aradaki suyu paramparça eden akıntılar. Karşısına dikilecek tek bir yön yok.
İlk kıta: “In fractured currents’ roar, my soul’s torn by the storm” — parçalanmış akıntıların uğultusunda ruhum fırtına tarafından yırtılıyor. Yırtılıyor, boğulmuyor. Fark önemli: boğmayı tek bir güç yapar, yırtmayı birkaç güç aynı anda.
Her şeyin aynı anda olduğu ve her işin başka yöne çektiği bir hafta böyle görünür. Çözülecek tek bir sorun yoktur. Altı tane vardır ve hepsi acildir.
Bir ışık yeter
İkinci kıtada, parçanın üzerinde durduğu cümle var: “Stars flicker in the void, but her spark still burns bright” — yıldızlar boşlukta titreşiyor ama onun kıvılcımı hâlâ parlak yanıyor.
Rotayı tutmak için haritaya gerek yok. Yerinden kımıldamayan tek bir noktaya gerek var. Yakın olması ya da bir şey yapması gerekmiyor — dün nerede duruyorsa orada durması yeterli.
Bu yüzden bu parça bir kurtarma hikâyesi değil. Kadın burada kimseyi kurtarmıyor, kadrajda bile yok. Sadece aynı yerde parlıyor ve bu, bir başkasının yukarının nerede olduğunu bilmesine yetiyor.
En kısası ve en yoğunu
Dört dakika on dokuz — albümdeki her şeyden kısa. Üstelik içinde üç kıta, iki nakarat ve bir köprü var; yani hiçbir şeyin çınlayacak yeri yok.
Bu bir eksiklik değil, karar. Birkaç yöne çekilmekten söz eden bir parça dinlemesi rahat olamaz. Bölümler üst üste biniyor, davul tek bir an bile tam ritmin altına inmiyor.
Tek nefes köprüde ve yalnızca iki dize sürüyor: “No storm can tear us down, no dark can hold us back”. Hemen ardından nakarat dönüyor ve yine sıkışıyor.
Dinleyicinin bundan kazancı ne
Her şeyin aynı anda çektiği bir haftadaysan, bu parça sana ne yapacağını söylemeyecek. Yalnızca şunu söylüyor: bir nokta seç ve rüzgâr dinene kadar ona tutun.
Nokta büyük olmak zorunda değil. Bu parçada o nokta, bundan haberi bile olmayan birinin ışığı. Haftada bir gelen bir telefon ya da her gün evden çıktığın saat de olabilir.
Üçüncü parçada o uzak ışık uzak olmaktan çıkıyor. Üstelik albümün en uzunu ve bu bir tesadüf değil.
Parçayı Spotify, Apple Music ve YouTube Music’te dinleyebilirsin.
Bir sonraki yazıda “Orbit of Our Dawn”dan söz edeceğim — “ben”in “biz”e dönüştüğü parçadan.
Burada olduğun için teşekkürler.
Adam Smentoch
Dust Anthem projesinin yaratıcısı
