“Ann’s Harmony”nin yedinci parçası, bu hikâyenin en yüksek anı. Kahraman artık hiçbir şey istemiyor.
Başlıktaki fırtına burada bir engel değil. Bir araç.
Bütün parçanın etrafında döndüğü dize
İkinci kıtada şu cümle var: “In tides of her rebellion, no chains hold her sway” — başkaldırısının gelgitlerinde hiçbir zincirin onun üzerinde hükmü yok.
Burada neyin olmadığına dikkat et. Kopmuş zincir yok, onlara karşı bir kavga yok. Zincirler hâlâ duruyor — yalnızca hüküm sürmeyi bıraktılar. Bu, filmlerdekinden tümüyle başka bir özgürlük türü.
Bizi tutan şeylerin çoğu koparılamaz. Başkalarının görüşleri, koşullar, seçmediğimiz bir geçmiş. Özgürlük onlar yok olduğunda değil, karar vermeyi bıraktıklarında başlıyor.
Muhatabı olmayan başkaldırı
Bu projenin ikinci albümünde başkaldırı birine yönelikti. Yüksek sesliydi, seyircisi vardı ve kısmen konu da buydu.
Burada Ann’in konuştuğu kimse yok. Sözlerde tek bir “sen” yok, tek bir suçlama yok. Bütün fırtına onun içinde ve onun için oluyor. Bence bu, daha yetişkin olan sürüm — ve yazmak çok daha zor, çünkü öfkeye yaslanamıyor.
Parça dört buçuk dakikayı biraz geçiyor ve bu sürenin yarısında nakarat yok. Kıtalar uzun ve dolu; nakarat ise — yine iki dize — süs değil, sonuç gibi giriyor.
Fırtına nasıl çalınır
En kolay yol bol davul ve bol distorsiyon olurdu. Ben ötekine gittim: fırtına burada tempoda, seste değil.
Parça baştan sona büyüyor ve hiç yavaşlamıyor. Bir ölçüden uzun tek bir durak yok. Bu, sesin tek başına yapamayacağı biçimde tedirgin ediyor — beden, durmak istemeyen bir şeye tepki veriyor.
Köprüde şu dize giriyor: “no chains can restrain her, no night can confine” — hiçbir zincir onu tutamaz, hiçbir gece onu kapatamaz. Altıncı parçadaki kalıbın aynısı, yalnızca korkunun yerinde artık zincirler var. Albüm kendi parçalarını değiştirmeye başlıyor.
Bu parçanın vaat etmediği şey
Böyle bir karardan sonra işlerin kolaylaşacağını vaat etmiyor. Genellikle zorlaşır — çünkü izin istemeyi bıraktığın andan sonra olan her şey artık senin.
Bu yüzden albümde bu parçadan sonra iki parça daha var. Yedincisi kopuş; sekizincisi kopuşun olağan hâle gelmesinin nasıl göründüğünü, dokuzuncusu ise bütün bundan ne kaldığını gösteriyor.
Bu hikâyede özgürlük son değil. Adı tümüyle başka olan bir şeye giden yolun ortası.
Parçayı Spotify, Apple Music ve YouTube Music’te dinleyebilirsin.
Bir sonraki yazıda “Crest of Valor”dan söz edeceğim — artık kavga gerektirmeyen kesinlikten.
Burada olduğun için teşekkürler.
Adam Smentoch
Dust Anthem projesinin yaratıcısı
