“Ann Silent Veil” – arkasına kimsenin bakmadığı perde
İlk üç albümüm “ben” diyordu. Bu albüm başka biriyle başlıyor — ve bu, projedeki ilk çıkıştan bu yana en büyük değişiklik.
Blog
“Fading Shores” – kaybolan kıyı
On üç yazı önce bu albüm elde tutulan külle başlıyordu. Suda bitiyor — ve baladlardan beklenebilecek her şeyin tersine, bir […]
“Pulse of Redemption” – kendini affetmek
Birini affetmek zordur, ama nasıl yapıldığı bilinir. Kendini affetmek daha zor, çünkü burada bunu kabul edecek ya da […]
“Torn Horizon” – yırtılmış görüş çizgisi
Ufuk hiçbir işe yaramaz — ona varılamaz ve orada hiçbir şey yoktur. Yine de onsuz yukarının nerede olduğu bilinmez.
“Ghosts of Valor” – suçlayan cesaret
“Broken Vows”ta söz bana karşı bozulmuştu. Üç parça sonra bu hesabın öbür yanında da bir şeyin durduğu ortaya çıkıyor — ve […]
“Last Ember” – son kor
Öyle bir hâl var ki tek bir şey dışında hiçbir şeye güç kalmıyor. Bir plana değil, bir kavgaya değil — tek bir şeye. […]
“Shades of Solace” – bir anlık teselli
“Broken Vows”tan sonra daha yumuşak bir şey gelmek zorundaydı, yoksa bu albüm baştan sona dinlenemezdi. Yalnız burada daha […]
“Broken Vows” – kırılmış bir sözün ağırlığı
Bugünden itibaren “From Dust to Ballads” tamamıyla yayında. Tesadüf, çıkış gününe albümün en ağır parçası hakkındaki yazıyı […]
“Echoes in the Void” – kimse yanıt vermediğinde
Yalnızlığın iki türü var. Birincisi insan eksikliği ve onarılabilir. İkincisi insanların arasında olup kimseye ulaşamamak — […]
“Wounds of Dawn” – acıtan bir şafak
Yeni bir başlangıcın rahatlama getirdiği fikrini hepimiz severiz. Benim deneyimim başka: bir değişimden sonraki ilk günler […]
