Beşinci parça bir duvarı yıktı. Altıncısı bundan ne çıktığını gösteriyor ve bunun için plağın bu noktasında geri dönmesi gereken bir imge kullanıyor.
Üçüncü parçada yarık bir hastalıktı. Burada içeri giden bir yol.
Aynı yarık, başka bir kullanım
İkinci kıta: “The cracks in my thoughts, they let light filter through” — düşüncelerimdeki çatlaklar ışığı süzüp geçiriyor.
Bu, üç parça önce “a crack in the stone” diye anılan ve her şeyin dağılmasının sebebi olan yarığın tam kendisi. Onu hiçbir şey kapatmadı. Değişen, ona bakan kişinin hangi tarafta durduğu.
Parça “artık kırık değilim” demiyor. “Kırığım ve tam da bu yüzden içeriden bir şey geçiyor” diyor. Bunlar bambaşka iki ifade ve öyle bir yılın ardından yalnızca biri doğru.
Malzeme olarak zihin
Üçüncü kıtada: “My mind’s jagged edges now shine with a spark” — zihnimin çentikli kenarları artık bir kıvılcımla parlıyor. Hemen ardından: “Each fracture a canvas, for light in the dark” — her kırık, karanlıktaki ışık için bir tuval.
Tuval, üzerinde çalışılan bir şeydir. Belirti değil, hüküm değil — malzeme.
Daha önce bu plakta kendi kafası, insanın kaybolduğu yerdi. Üçüncü parçanın nakaratı “In the dark of my mind, I’ve lost all control” diyordu. Şimdi aynı yerin işe yarayan kenarları var.
Plağın en kısa parçası
4:43 sürüyor ve dokuzun en kısası. Karşılaştırmak gerekirse: açılış parçası 7:34, plağın dibindeki iki parça ise altışar dakika.
Bunun tesadüf olduğunu sanmıyorum. İlk dört parça daire çiziyordu ve buna zaman gerekiyordu — yerinde saymak, duyulabilmesi için dayanmayı gerektirir. Bunun dayanacak bir şeyi yok.
Bu yüzden kısa ve bu yüzden işe yarıyor. Işığın çatlaklardan girdiğini söylemek yedi dakika istemez. O yedi dakikayı, bu cümlenin bir anlam taşıdığı yere varmak istedi.
Vaat etmeyip saptayan bir çıkış
Üçüncü ve dördüncü parça birebir aynı bitiyordu: “I’ll still search for my home” — evimi aramaya devam edeceğim. Gelecek zaman, arama sürüyor, bulunan yok.
Bu şöyle bitiyor: “With the glow in my soul, I’m broken no more” — ruhumdaki parıltıyla artık kırık değilim. “Olacağım” yok, “bir gün” yok.
Plakta birinin kendisi hakkında şimdiki zamanda iyi bir şey söylediği ilk an. Üç parça sonra bunu olmuş bitmiş bir şey gibi anlatacak.
Parçayı Spotify, Apple Music ve YouTube Music’te dinleyebilirsin.
Bir sonraki yazıda “Rage of the Unseen”den söz edeceğim — kendi şeytanlarını adıyla çağırmaktan.
Burada olduğun için teşekkürler.
Adam Smentoch
Dust Anthem projesinin yaratıcısı
